We staan nu op de camping van Eucla Roadhouse, Spirit of the Desert en is de mooiste en goedkoopste roadhouse op de Nullarbor plain. Dit is verder de enige roadhouse dat nog in privé bezit is en dat merk je dan aan de brandstof prijzen en de dienstverlening. Wat deze roadhouse en de andere roadhouses tussen Calgoorlie en Penong gemeen hebben is dat ze deel uit maken van de Nullarborplain golfcourse. Elk roadhouse heeft een hole van deze golfcourse en dit is daarmee de grootste golf course in de wereld. De Nullarborplain heeft nog een ander record, namelijk “the longest stretch of straight road in the World” met een lengte van 146,6 km.
We zijn net Western Australia binnen gekomen en de klok is daarmee 45 minuten terug gezet, bij de grens is de campervan nagekeken op de aanwezigheid van verse groente en fruit. Het is lastig dat je deze Western Australia niet mag invoeren omdat je nu geheel afhankelijk bent van de roadhouses met hun vaak extreme hoge prijzen. Het invoeren van blikgroente en ingevroren vlees is geen probleem.
De vorige avond hebben we gegeten in het Eucla roadhouse. Dit wordt aangeraden in de diverse boeken die we over dit gebied hebben gelezen en ze hebben volledige gelijk gehad. ’s Avonds gaan we naar bed met de South Australian tijd op de klok. We willen namelijk de volgende morgen vroeg op pad omdat we 600km te rijden hebben naar de Fraser Range Station Caravan park. Dit caravan park hebben we op het Internet gevonden en dat was wel goed ook omdat er geen opvallend bord bij de afslag staat en we er anders eenvoudig voorbij hadden kunnen rijden. Het was erg druk op de campsite en bij bungalows. Een teken dat dit caravan park bij heel veel mensen bekend moet zijn en in ieder geval is dit caravan park een aanrader. De locatie is uitstekend, er lopen vaak emoes en kamelen rond het terrein en de aankleding is uitmuntend. Er is geen restaurant en de camp store heeft maar beperkte voorraad maar verder verdient deze camping alle lof.

Onderweg van Eucla naar Fraser Range Station

We staan de volgende om kwart voor zeven South Australian tijd op, dat is zes uur West Australian tijd. Het is buiten zeer mistig maar deze is niet dik. Je kunt de zon er wazig door heen zien schijnen. Om kwart over acht SA-tijd rijden we weg en in het begin moeten we door de mist geregeld de ruitenwissers gebruiken. Eucla Roadhouse ligt aan de rand van de klif en de weg daalt bij de Eucla pass naar het lager gelegen deel van de Nullarbor plain. Het hoogte verschil is 100m. Net na de Eucla pass rijden we op een emergency air strip van de Australian Flying Doctors. Het is zwaar bewolkt maar het regent niet.
Over een afstand van 180 km loopt de Eyre Highway op het lager gelegen deel van de Nullarbor plain. Er staan op dit stuk lage eucalyptus bomen en struiken. Na 65 km te hebben gereden passeren we het Mundrabilla Roadhouse met petrol en een motel met een eenvoudig restaurant. Na het Roadhouse zien we diverse lage dode bomen vol met schoenen, kleren en andere spul wat mogelijk weggegooid is uit auto’s. De betekenis ontgaat ons, is dit een poging om de bezoekers van de Nullarbor plain te wijzen op hun verantwoordelijkheid. Bij de Madura Pass klimt de weg 70 meter omhoog naar het hogere niveau of eigenlijk het normale niveau.
We stoppen voor een korte break bij het Madura roadhouse, hier bevindt zich de Brumby’s Run Tee van de Nullarbor Links Golf. Bij het restaurant zien we weer het bekende bord met de health regulations, No Shirt, No Shoes, No Service. Net na de Madura Pass is een viewpoint waar vandaan je een uitstekend zicht hebt op de laag gelegen vlakte van de Nullarbor plain. Na dit viewpoint verlaat de weg de zuidrand van de Nullarbor plain. Voor ons begint het weer nu te verbeteren, het klaart geheel op en de temperatuur wordt ook veel aangenamer. Bij het Caiguna Roadhouse gaat de klok nog eens 45 minuten terug en begint de 146,6 km van Australia’s longest straight road. Op dit stuk weg hebben we nog een klein avontuur. Het gebied is hier zo vlak dat je auto’s en roadtrains al van verre aan kan zien komen. We zien in de achteruit kijkspiegel een object aan de horizon verschijnen. Na circa een half uur blijkt dit een road train te zijn, deze gaat ons inhalen en wil dat nu net gaan doen op één van de weinige hellingen. Dan verschijnt er op de top van de helling een auto vanaf de andere kant. Iedereen reageert heel alert. De road train houdt in, de tegemoetkomende auto ook en wij ook. Als de bestuurder van de road train bemerkt dat wij inhouden geeft hij flink gas en haalt ons snel in. Alles is goed gegaan maar je moet er niet aan denken dat je dit in de nachtelijke uren overkomt. Vaak wordt er negatief gesproken over de roadtrains en de bestuurders. Wij hebben geen één keer meegemaakt dat de bestuurder van een roadtrain asociaal weggedrag vertoont.
Na dit stuk van 146,6 km komen we aan de westkant van de Nullarbor plain. Er verschijnen veel meer bomen en het terrein raakt meer geaccidenteerd en begint te stijgen. Dit is 500 km na ons vertrek uit Eucla Roadhouse. Na nog eens 100 km komen we bij de afslag naar Fraser Range Station Caravan park. Inmiddels zijn we van 150m hoogte gestegen naar 431m. We komen om half drie WA tijd aan. We hebben Fraser Range Station Caravan park gekozen omdat ze kamelen safari’s houden op het terrein van Fraser Range Station en de oorspronkelijke Ghan kamelen hebben we op onze vorige reizen nog niet gezien.

Fraser Range Station

Fraser Range Station is oorspronkelijk een sheep station. In 2001 zijn nieuwe eigenaren gekomen die de lease hebben overgenomen. Zij zijn over gegaan tot het houden van koeien in plaats van schapen, daarnaast hebben ze toestemming gevraagd en gekregen om een caravanpark op te zetten. Het geld dat daarvan binnen komt willen ze gebruiken om Fraser Range Station verder op te zetten. Ze houden begeleide tours om de bezoekers de gebouwen, waterdammen en andere constructies te laten zien die aan het eind van de 18de eeuw door de arbeiders en Aboriginals zijn gebouwd. De toename van dingo’s op de lease is de belangrijkste reden dat ze koeien zijn gaan houden in plaats van schapen. Dingo’s vallen de schapen aan maar laten de koeien met rust. De toename van dingo’s komt mogelijk doordat er minder vergiftigd aas wordt neergelegd.
Om half vier gaan we met een van de guided tours over het terrein van de Fraser Range Station. Ze laten ons diverse van de gebouwen, waterputten en andere constructies zien nodig om een sheep en cattle station te runnen. Het leuke van zo een tour is ook dat je in contact komt met de Australiërs. Na terugkomst eten we snel om daarna bij het kampvuur verder te praten over het leven in Australië en Europa. De Australiërs willen graag weten waar we op deze reis al zijn geweest en we krijgen van iedereen uitnodigingen om langs te komen. Als we dan vertellen dat we al twee keer eerder in dit machtige land zijn geweest willen ze ook alles weten over onze vorige reizen. Onze zelfgemaakte visitekaartjes vinden gretig aftrek.
De volgende dag staan we op tijd op en voor de eerste keer op deze reis kunnen we buiten ontbijten. Na het ontbijt maken we een rondwandeling op de caravan park en fotograferen veel van de historische gebouwen. We praten nog na met één van Australiërs en zijn vrouw. Zij zijn op weg naar huis waar ze al zes maanden van weg zijn. Hierna rijden we weg van Fraser Range Station richting de Eyre highway en vandaar richting Norseman. Dit is een afstand van net 100km, daar vullen we de tank bij, de prijs is Aus$ 1.349 per liter. Een stuk goedkoper dan op de Nullarbor plain.

Goldfields van Western Australia

Aan het einde van de 19de eeuw is in dit deel van Australië heel veel goud gevonden. Plaatsen als Norseman, Kalgoorlie en Kalgoorlie Boulder en vele andere danken hun ontstaan aan de goudvelden. Norseman is zijn top al ver voorbij en is een uitgestorven plaats met weinig activiteit. We vinden geen enkele winkel die open is. We verlaten Norseman en rijden naar het noorden richting Kalgoorlie Boulder. De stad is aan het einde van de 19de eeuw ontstaan en na tien jaar (1903) woonde er 30000 mensen in Kalgoorlie. De steden zijn bekend om de waterleiding van Mundarin Weir bij Perth, the Hay street hoerhuizen, de Super pit en vele andere bezienswaardigheden. In onze 2000 trip naar Australië hebben we de Perth kant van de waterleiding gezien.
De Super Pit is een reusachtig groot gat van 3,6 km bij 1,6 km en 512 meter diep en de reden dat we naar Kalgoorlie Boulder zijn gegaan. In het gebied rond Kalgoorlie en Kalgoorlie Boulder waren in de vorige eeuw heel veel goudzoekers aan het werk en ieder had een lease waar ze het recht hadden om naar goud te zoeken. In de jaren tachtig van de vorige eeuw zijn de oude mijn lease op het terrein van de Super Pit opgekocht door Allan Bond. Hierdoor kon het zoeken naar goud veel efficiënter en economischer kan plaatsvinden. De verwachting is dat in 2017 het zoeken naar goud in de Super Pit niet meer economisch haalbaar is. Voor ons was het spijtig dat de lookout over de Super Pit gesloten was om verplaatst gaan worden. Geruchten hierover hadden we al op de caravan park van Fraser Range Station gehoord.
Na aankomst op de camping eten we eerst wat en lopen daarna de hoofdstraat van Kalgoorlie Boulder in. Er wordt hard gewerkt om de aardbeving schade van april 2010 aan de historische gebouwen te repareren. We gaan naar het bezoekers centrum van de Super Pit, doen wat inkopen en gaan terug naar het caravan park. Daar blijven we de rest van de dag in de zon zitten. Het weer is uitstekend met een heerlijke temperatuur.