Great Ocean Road

Vandaag gaan we de Great Ocean Road rijden en ons doel is Apollo Bay waar we hebben met de Lurgies hebben afgesproken. De Great Ocean Road is een scenic tourist route van Torquay in het oosten tot Peterborough in het westen. De route is een nagedachtenis aan de omgekomen soldaten in de Great World War (WWI). Aan de oostkant begint de road officieel bij de Great Ocean Memorial Arch. De gehele route is een aaneenschakeling van vergezichten, kliffen, rotsen en branding. Bekende punten zijn het Split Point Lighthouse, de watervallen, Mariners Lookout bij Apollo Bay, Cape Otway met zijn lighthouse en regenwoud, de 12 Apostels, Loch Ard Gorge, Sentinel Rock, The Arch, London Bridge, Cardies Inlet, Bay of Martyrs en Bay of Islands Coastal Park.
Bij het opstaan in Queenscliff is het zwaarbewolkt en het regent af en toe, later komt de zon er zwakjes doorheen. De temperatuur ligt onder de 15 ^oC. Vanuit Queenscliff rijden we richting Torquay en gaan daarna de Great Ocean Road op. De kustweg is heel kronkelig en je moet er de tijd voor nemen. Wij hebben met de Lurgies op de tweede camping van Apollo Bay afgesproken. Dit is een afstand van nog geen 100 km en gaf ons best veel tijd. Dat hadden we wel nodig omdat onze gemiddelde rijsnelheid niet boven de 55 km/uur uitkwam. Wij stoppen bij een aantal van de highlights, onder meer de Memorial Arch monument. Als we gaan eten controleren we de mobiele telefoon en zien dat we een SMS hebben ontvangen van de Lurgies. Ze zijn al in Apollo Bay en vragen hoe laat wij verwachten aan te komen, verder de suggestie om te gaan barbecue. Bij het binnenrijden in Apollo Bay zien we ze op de eerste parkeerplaats in het dorp staan met hun 4x4, dezelfde van 5 jaar geleden. Na elkaar eerst begroet te hebben rijden de Lurgies gelijk naar de camping. Wij gaan eerst kijken bij de Mariniers lookout, een uitkijkpunt hoog boven Apollo Bay. Vanaf dit punt heb je een uitstekend uitzicht over Apollo Bay en zijn omgeving. Het uitzicht is wisselend, de bewolking hangt laag en blokkeert soms ons zicht op Apollo Bay.
Het is verbazingwekkend, je ontmoet mensen 5 jaar geleden op een avond op een camping in Litchfield, NT. Daarna zie je niet meer behalve heel veel emailcontact en toch herken je elkaar onmiddellijk weer en het weerzien is heel hartelijk. Dit soort langdurige contacten zijn alleen met Australiërs mogelijk. ’s Avonds zitten we vijf jaar bij te praten, we hebben het boek Undutchables voor ze meegenomen en Stewart begint gelijk ’s avonds er in te lezen. Dit boek staat vol anekdotes over Nederlanders en is een must om te overhandigen als je buitenlandse vrienden hebt. Omdat het vrij snel koud wordt en iedereen honger heeft gaan we naar de barbie (barbecue) in de gemeenschappelijke keuken.
Onder het eten vertellen we dat we niet naar Kangaroo Island gaan. Stewart zit te juichen, hij had het ons afgeraden omdat het duur is en je op heel veel andere plaatsen in South en West Australia hetzelfde landschap en dieren tegenkomt en dan voor niets. Stewart is een self-made farmer met 120 hectare land, Jan zit in het onderwijs. In 2005 hebben ze in 7 maanden Australië doorgetrokken waarbij wij ze ontmoet hebben in Litchfield NP. Omdat we beide richting Cairns gingen hadden we verwacht dat elkaar wel weer ergens op een camping zouden tegenkomen. Dat is niet gebeurd en omdat wij onze website hadden opgegeven hebben ze na terugkeer emailcontact met ons weten te maken. Dit contact is daarna blijven bestaan. We hebben geleerd van 2005 en dit keer hebben we kaartjes gemaakt met onze website en emailadres.
De volgende morgen gaan we apart de Great Ocean Road bekijken. Wij rijden naar het Lighthouse in het Otway National park. Dit park bevat de laatste restanten van het Australische gematigd regenwoud. In het park staat reuzen eucalyptus bomen en er zijn koala’s aanwezig. Het bekijken van de lighthouse en het regenwoud neemt veel tijd in beslag en pas om twaalf uur rijden we het Otway park weer uit. Het wordt opschieten geblazen omdat we om twee uur een afspraak hebben met Josie McInerney op de testsite van de CRC CO2 Geo Sequestration Information Centre voor een rondleiding. De locatie is bij South Nirranda aan de westkant van de Great Ocean Road. Omdat we niet verwachten dat er morgen nog tijd voor is willen we wel eerst de 12 Apostels gaan bekijken. We treffen daar de Lurgies aan die met hun 4x4 auto-caravan combinatie net het terrein afrijden. We overleggen kort en Stewart vraagt of ik contact kan opnemen met Josie om aan te geven dat we een half uur later zijn. Josie is heel verheugd dat we bellen en was bang dat we al op de testsite staan. Ze is zelf verlaat dus een half uur later komt haar prima uit.
Na het verlaten van de 12 Apostels rijden we naar Peterborough, de Lurgies zijn er nog niet en we bellen ze op. Ze zijn nog 10 minuten van ons vandaan, ze hebben eerst bij Loch Ard Gorge gekeken. Gezamenlijk rijden we naar de CO2CRC locatie.
Nu de vraag waarvan we de CO2CRC locatie kennen en waarom we de locatie hebben bezocht, dat is niet zo verbazend wekkend. Peter, onze vriend uit Perth werkt in de olie-en gasboringen. Zelfde wat ik elf jaar heb gedaan, hij heeft op deze locatie gewerkt en heeft ons in contact gebracht met de liaison officier. Na toestemming van het hoofdkantoor van CO2CRC hebben we een afspraak gemaakt voor het bezoek aan de wellsite.

CO2CRC Otway Project

Het CO2CRC Otway project is een innovatieve en toonaangevende project in het zuidwesten van Victoria met als doel om de mogelijkheden van ondergronds CO2 opvang en opslag (CCS) aan te tonen en daarmee op een technisch en ecologisch veilige manier de uitstoot van broeikasgassen in Australië te reduceren. De CO2CRC Otway Project is het Australisch eerste demonstratie van de diepe geologische opslag of geosequestration van kooldioxide (CO2), het meest voorkomende broeikasgas. Het project voorziet in technische informatie over geosequestration processen, technologieën, monitoring en verificatie regimes die zal helpen om de politieke en de industriele besluitvorming te adviseren, terwijl het tegelijkertijd ook zekerheid verschaft aan de gemeenschap.
Het project is van wereldwijde betekenis, omdat het werelds eerste en grootste onderzoeks-en geosequestration demonstratieproject is; meer dan 65.000 ton CO2 worden geïnjecteerd en opgeslagen in een leeg gasreservoir diep onder de grond en verdere injecties in verschillende formaties staan gepland. Na opslag wordt het verlies en verspreiding van CO2 gemonitord. De internationale en nationale wetenschappers geloven dat het de meest uitgebreide in zijn soort in de wereld is. De lessen uit het project, met name uit het uitgebreide programma voor toezicht, zal worden overgenomen door andere geosequestration projecten over de hele wereld.
We krijgen een rondleiding en uitgebreide informatie wat CO2CRC is en doet. In het project wordt geen CO² uit de atmosfeer opgeslagen maar men haalt CO² uit een nabijgelegen vulkanische laag, koelt deze af tot 25 ^oC en injecteert het weer in de grond. Deze methode wordt toegepast omdat de radiologische samenstelling (C12/ C13 verhouding) van vulkanisch CO² anders is dan van biogenisch CO². Het monitoren van lekken of ontsnappen van de opgeslagen CO2 is nu een stuk eenvoudiger. De organisatie van CO2CRC hecht heel veel belang aan duidelijke informatie en begeleiding van de eigenaren van het land boven het opslagveld. Hiervoor is een liaison officier in dienst genomen, wij krijgen de rondleiding van haar en ze woont zelf in de regio. Haar taak is het informeren van de boeren en van de wetenschappers die op het land moeten komen voor het verrichten van de metingen. Ze vertelt over een aantal problemen waar ze mee te maken heeft gehad. Vaak zijn het hele kleine dingen, zoals het door de wetenschappers niet sluiten van de toegangshekken tot de weilanden. Hierdoor lopen de koeien de weilanden uit. Kleine triviale dingen maar heel belangrijk voor het slagen van dit project.

Richting South Australia

Na de rondleiding en uitleg op de site van CO2CRC stoppen we kort voor overleg, Stewart vraagt of we nog andere highlights van de Great Ocean Road willen gaan bekijken. Als we besluiten om dat te doen stelt Stewart voor om naar de camping in Peterborough te gaan en daar gebruik te maken van de barbecue. Wij moeten dan nog wel wat boodschappen doen. In Peterborough zetten we de RV op zijn plaats en sluiten alles aan. Daarna maken we eerst nog een wandeling. Het is de gehele dag wisselend bewolkt geweest met een stevige wind van zee, de temperatuur is niet boven de 15 ^oC geweest. Na de wandeling maken we het haardvuur aan in de gemeenschappelijke keuken en gaan daarna het eten bereiden op de barbie.
De volgende morgen staan we op tijd op, we krijgen van Stewart nog een grote zak met hout mee voor een kampvuur. We nemen afscheid en rijden richting het oosten om de andere highlights te gaan bekijken. Daarbij komen we de Lurgies nog een paar keer tegen. Na Port Campbell rijden zij naar het noorden en gaan wij nog naar Loch Ard Gorge. Hierna gaan we westwaarts richting South Australia, we stoppen dan nog bij Bay of Island en bij Bay of Islands Coastal Park.
Bij deze laatste locatie staan twee motoren geparkeerd met een Duits kenteken. Dit is net zo verbazingwekkend als het kenteken van NT Australia in 2009 in Schotland. We raken met de twee berijders in gesprek en ze vertellen dat de motoren met een schip naar Melbourne zijn getransporteerd. Ze rijden nu al 10 maanden rond in Australië en zijn blij dat ze weer terug zijn in Melbourne. Hun oorspronkelijke plan was om met de motoren over te steken naar Tasmanië, dan naar New Zealand en vervolgens naar Zuid Amerika. Dit plan hebben ze laten vallen. Ze laten de motoren vanuit Melbourne terug verschepen naar Duitsland, gaan dan wandelen op Tasmanië en daarna fietsen in New Zealand en Zuid Amerika. We wisselen kaartjes uit en geven elkaar nog een aantal goede tips om naar toe te gaan. Wij gaan kijken bij het lookout point en zij rijden verder richting Melbourne. Na dit punt eindigt de Great Ocean Road. Naar het westen verdwijnen de kliffen en gaat over in de Limestone coast. We willen nu verder doorrijden tot vlak voor de grens met South Australia.