We staan nu aan de oostelijke kant van de Nullarbor plain. De Nullarbor plain is zo goed als boomloos en dat geeft de naam ook prima aan. Het begrip Nullarbor is afkomstig uit het Latijn en betekent zoveel als “geen bomen” en is ook precies wat je ziet als je vanaf Penong richting het westen gaat. Vooral het noordelijke deel van de Nullarbor plain, waar de spoorlijn doorheen loopt, is werkelijk boomloos. Langs het zuidelijke deel waar de Highway 1 loopt komen hier en daar nog bomen en struiken voor.
Dit is een gebied dat door natuurlijke processen zijn bomen is kwijtgeraakt, de schatting is dat ruim 15000 jaar geleden de laatste boom in het gebied is dood gegaan door verslechterde klimatologische omstandigheden. De Nullarbor plain is opgebouwd uit kalksteen afgezet in het Eucla Basin in de laatste 17 miljoen jaar. Dit bekken is circa 50 miljoen jaar geleden ontstaan bij de spitsing van Antarctica en Australia.
Door regenwater zijn karstgrotten in de kalksteen afzetting ontstaan. Dit is een proces dat miljoenen jaren heeft geduurd. Aboriginals hebben deze grotten al ver voor de komst van de Europeanen bewoond, in de grotten is namelijk altijd drinkwater aanwezig. Tegenwoordig zijn een deel van de karstgrotten bewoond en wordt er groente en fruit in geteeld. De grotten zijn kilometers lang en op diverse plaatsen open naar de zee en de lucht. Een deel van de grotten is beneden de zeespiegel en cave diving is heel populair.

Nullarbor plain

De volgende morgen zijn we redelijk vroeg opgestaan, in de avond en nacht heeft het licht geregend. Voordat we wegrijden richting het westen legen we het chemische toilet en gaan naar de benzinepomp om de tank met diesel te vullen. Dit was even zoeken tot dat we zien dat we bij de pompen voor de roadtrains moeten zijn. Wat voelen we ons klein tussen al die trucks. Buiten Penong rijden we eerst door grote velden met graan en pas bij de plaats Nundroo zien we alleen nog lage bomen en struiken. Voorbij het Yalata Roadhouse verdwijnen de bomen en niet ver voor het Whale watching centrum krijgen we het echte Nullarbor plain gevoel. Totale leegheid en vrij zicht tot bijna op de horizon. Op het stuk net buiten Penong worden we eerst nog getrakteerd op een half uur regen
De afslag naar het Whale watching centrum staat goed aangegeven en de parkeerplaats is niet echt vol. Dit is begrijpelijk omdat we bijna aan het einde van het walvis seizoen zijn. De walvissen die de Great Australian Bight als geboortegronden hebben behoren tot de Right Southern Whale. De naam is gegeven door Franse walvisvaarders en is ontstaan omdat ze betrekkelijk eenvoudig te vangen zijn. We betalen de toegangsprijs en het geld gaat naar de Yalata Aboriginals, zij zijn de eigenaren van het gebied. Buiten het walvisseizoen is de toegang tot het platform gratis.
Het platform bevindt zich aan de rand van de klif en je staat totaal onbeschut boven de zee. Er staat een zeer harde wind, zo hard dat ik blij ben dat ik mijn één pootstatief bij me heb omdat het anders niet mogelijk was geweest om foto’s te maken. Juist voor het maken van foto’s van onder meer de walvissen heb ik een 1.4 extender gekocht voor mijn Canon 7D en 70-200 telelens.
Er zwemmen nog verschillende moederdieren met jongen rond maar het zal niet lang duren voordat ze allemaal vertrekken richting de visgronden van Antarctica. De moederdieren hebben al drie maanden niet gegeten en ze wachten alleen totdat de jongen sterk genoeg zijn voor de lange tocht.
Na ruim een uur vertrekken we en rijden verder richting de grens met Western Australia. Na een uur rijden loopt de weg op circa 150m van de rand van de klif en er zijn diverse plaatsen waar je kan stoppen. Met Google Earth hebben we eerst de viewpoint bij de kliffen opgezocht en vastgelegd in de GPS. Het blijkt nu dat veel van deze locaties gesloten zijn omdat de klif rand te instabiel is geworden. Er zijn wel een aantal andere viewpoint bijgekomen en het uitzicht vanaf het klif is schitterend. Je staat hier ruim zestig meter boven de zee en beneden slaan de golven op de rotsen van de klif. De zee neemt hier terug wat het miljoenen jaren geleden opgebouwd heeft. Vlak voor de borderstore en de grens met Western Australia neemt de afstand tussen de klif rand en de weg toe.

Border store en Eucla

Bij de borderstore stoppen we en gaan het roadhouse in, we willen daar wat drinken en kijken of we Internet toegang kunnen krijgen. Dat lukt allemaal, we versturen emails en plaatsen een tweet. De overgang naar Western Australia lijkt net een grensovergang met een boos en ernstig kijkende grensbewaakster. Hebben we soms haar middagrust verstoord?
Deze overgang vraagt nog een andere aanpassing van ons, de klok gaat namelijk 45 minuten terug. Eigenlijk 90 minuten maar men heeft dit opgesplitst, nu 45 minuten en de ander 45 minuten bij Caiguna. Bij de overgang staan nog diverse roadtrains te wachten om ingeklaard te worden, zelf moeten we kasten, ijskast etc openen zodat ze kan kijken of we geen contrabande vervoeren. We mogen al snel doorrijden en even verderop arriveren we bij ons eindpunt voor deze dag, Eucla Spirit of the Desert. Nadat we ons aangemeld hebben gaan we het restaurant in om een tafel te reserveren voor het avondeten. Op de deur staat een bord dat toegang alleen toegestaan is als men netjes gekleed is en met schoenen aan. Dit is de Australische manier om Aboriginals te laten weten dat ze niet welkom zijn.
De campground bevindt zich bij het oude motel gebouw, we zoeken een leuke plaats en laten daar de tafel en twee stoelen achter om gelijk weer weg te rijden naar het Old Telegraph Station aan de kust. De kust ligt hier meerdere kilometers van de klifrand. Het Old Telegraph Station bevindt zich in de duinen op enkele tientallen meters van de zee. Waarom ligt het hier?
Dit komt omdat de telegraaflijn vanuit Melbourne en Adelaide hier aan land kwam om vervolgens dwars door het continent naar Darwin te lopen. Van het Old Telegraph Station is nu niets meer dan een ruïne, alleen de wanden staan nog voor een deel overeind en steken een meter boven het zand uit. De rest is geheel ondergestoven. Er is hier niet veel te zien en we rijden terug naar Eucla. Daar plaatsen we de campervan op de uitgezochte plaats en genieten van de ondergaande zon. We proberen nog mobiel te bellen naar Nederland en ondanks dat we op 50 meter van een mast staan krijgen we geen verbinding. Het blijkt later dat de mobiele telefonie contracten met de Australische aanbieders niet verder gaan dan de grote steden en even daarbuiten. Het eten in het restaurant is uitstekend.